Loše vrijeme potkraj lipnja i nastavka istog u prvim danima sedmoga mjeseca, nikad ne bi iznenadilo našu hraščinsku baku Ivku, pučku prognozerku. Naime, baka je dobro znala da ima ljeta koja su kišna i neobična hladna.

- Če na Čirilove i Metudove dešč pere, oreje i kostanej z drva obere. Tuo znači da vu tu duob če nije lijepuga vremena, da ne ni gibanice od orejof niti se kostanji vu jesen budu pekli na šparetu i zalijevali z moštom - govorila je baka.

Starica je ponavljala i vjerovanje o predskazivanju vremena na drugi dan mjeseca srpnja.

- Če drugi srpnja nema sunca na nebu, mesec dan se dešč vustavil ne bu. Je, tak su govorile naše babice štere bi same kimale z glavu gda su drugoga srpnja gledele vun čež obluk po kojemu su plazile velike kapi. Mam se pri hiži znale da bu otava loša, jer su dobri gazdi sijene več do toga datuma i pokosili. Ali zate bu mrti dober otavič (treći otkos), nešči bu vu hiži rekel, a mi – deca i starci bi molili da dešč čim prije prestane i da moreme čim predi ziti na polje, skositi travu, obrnuti ju da se dobre osuši, skupčati i brže dime na senik ili vu kup otpeljati - prisjećala se baka.

Bakica bi govorila da je skupljanje trave za polja jedini posao koji se može obavljati i nedjeljom.

- Na takvom poslu seljaki ni dragi Buog ne zamijiri, jer če se vuru zakesni z sijenom z polja, dešč ju je upropasti, ona ztrune i kravice i konji budu cijielu zimu gladni - govorila bi baka.