Prvi vinski svetac u godini je sveti Vinko, u puku poznatiji kao Vincekovo. Vinski blagdan ujedno znači i početak vegetacije u vinogradima. Kakvog se Vincekovog sjeća naša hraščinska baka Ivka, pučka prognozerka, doznajte u nastavku.

- Negda su muži skore furt pri klijeti bili, a vinske svece ni za kaj na svijetu nej prepustili. Tak je bile i na Vincekovo gda su gazdi z pajdaši išli klijeti, a vu lugožaru su imeli klebase, luk, čvrčke i gibanicu. Vu gorica bi mam krenuli z špelancijami. Glavni bi mešter, ili ake ga nije bile – gazda, zel peharec pun vina i zalijeval bi klebase šteru su se zavesili na trse. Onda bi violina i ramunika zaigrala, a pajdaši bi zapopijavali da bi se zagrmele. Kak je na Vincekove znale biti još jake zima, žurili bi se vu klijet na tople gde ih je čakala dobra jedača i pijača - rekla bi baka. A što su žene radile na Vincekovo? Je su li se one uopće smjele pridružiti svojim muževima na Vincekovo, pitali bi staricu.

- Nije se babom javne branile da idu k klijeti i vu gorice, ali se dobre negdar znale kakof je red. Rijetke bi se štera uputila vu klijet jer bi je se doma, vu hiži, druge babe, kak i susede, ščuđavale. Kaj nemaš doma polsa, rekel bi muž da bi škornje boksal i škrljak metal na glavu i kretal vu gorice. A mi bi, žejnske, doma bile i za se znale napraviti svoje veselje: tancale bi, popijivale, a borme si spile i kupicu rujnoga vina. Same nijesme bile napite kak saki drugi muškarec šteri se je z goric na Vincekove dime na riti dosmical jer nije od vina mogel na noga stati - govorila je baka.